Wyciągał do mnie ręce. W Jego spojrzeniu tyle było miłości.  Tyle łaskawości. Przebaczył mi.  A ja twarz odwracałem. Nie umiałem spojrzeć w te oczy. Nie mogłem patrzeć. Nie potrafiłem. Nie teraz. Nie dzisiaj. Umierał przecież za mnie. Dla mnie. Umierał przeze mnie.

Wiele się ostatnio wydarzyło. Wiele złego z mojej strony. Odrzuciłem Jego przyjaźń. Zdradziłem. Przy stole podczas wieczerzy najpierw obmył me stopy. Potem kęs włożył do ust. Dla mnie to było mało. Nadeszła noc. Góra. Klęczał tam przy skale. Ręce wyciągał ku niebu. Podszedłem. Ucałowałem. Za mną i oni. Pojmali. Trzydzieści  srebrników - tyle dla mnie warta była Jego miłość. Swój błąd pojąłem po chwili. Moja żądza posiadania… moja głupota, do zguby doprowadziły mnie samego. A tyle razy powtarzał, aby skarby w niebie gromadzić. Aby nie szukać tego co na ziemi… ale tego co w górze, co w domu Ojca ukryte. Ale co mi tam. Pieniądz ważniejszy.